AB testen

A-B Testen

A-B testen is een methode om 2 of meer variaties van dezelfde pagina te verdelen over de bezoekers van een website. Je meet of de volgende pagina van je bezoekers je gewenste pagina is. Een practisch voorbeeld. Ik heb een webshop en gebruik productpagina’s om mijn producten aan te prijzen. Van een productpagina maak ik 2 varianten, dus 2 pagina’s van hetzelfde product met dezelfde prijs die in dezelfde winkelwagen gaan. Met AB testen kan ik er voor zorgen dat een gedeelte van mijn bezoekers de ene productpagina (a) zien en een ander deel de andere productpagina (b). Vervolgens vergelijk ik welk gedeelte van de bezoekers van deze pagina’s doorgaan naar het afrekenen op mijn webshop. De pagina met het hoogste percentage is dan de winnaar en na het getest te hebben op voldoende bezoekers hou ik deze variant dan ook.

Interaction Design patterns

Gedeeltelijk zit het al een beetje in de naam: Design patterns vatten patronen in ontwerp. De beste manier om dit uit te leggen is wel om het vanuit een andere hoek te bekijken. Wanneer ik een woonwijk teken kom ik tal van praktische ontwerp uitdagingen tegen. Waar laten mensen bijvoorbeeld hun hond uit, waar kopen mensen hun eten. Maar ook, ik heb een stukje van mijn woonwijk waarbij ik maar een kleine weg aan kan leggen of ik heb geen plek voor parkeerplaatsen. Ondanks dat mijn woonwijk uniek is, zijn deze uitdagingen dat zeker niet dus is het raadzaam om een gelijksoortig probleem ergens anders te zoeken en te kijken hoe het daar opgelost is. Een slimme architect/stedenbouwkundige bewaart dan ook de problemen die hij eerder tegen gekomen is en beschrijft de oplossingsrichting, zo hoeft hij het niet elke keer opnieuw te verzinnen. Misschien nog wel belangrijker is dat je hierdoor klassieke blunders voorkomt. Gelukkig zijn architecten en stedenbouwkundigen slim en doen zij dit al erg lang, leuk is dat het je wel opvalt wanneer dit niet gebeurt en verkeert uitpakt, elke stad heeft wel zijn voorbeelden van blunders. Nu zijn interactie ontwerpers over het algemeen ook best slim dus verzamelen wij ook design patterns, Yahoo! heeft een library aangelegd en ook Martijn van Welie heeft zijn eigen verzameling. Deze patterns geven handvatten van globale site concepten tot detail interactie. Een slimme ontwerper houdt ook zijn eigen patronen bij, helemaal wanneer deze in een specifieke branche of toepassing werkt.

De stelling: patterns vs ab testen

Zeker sinds Google website optimizer bestaat is ab testen voor bijna iedereen toegankelijk. Je ziet dan ook dat er een enorme toename is in AB testen. Dit opzichzelf is natuurlijk ontzettend goed want het stimuleert om doorlopend de webervaring voor de gebruiker te verbeteren. Ook is de professionaliteit van AB testen toegenomen, het is bijna een vak apart geworden. Inherent aan AB testen is dat het achteraf gebeurt. Wat ook erg opvalt is dat AB testen misschien wel té toegankelijk is geworden en hierdoor symptomen van prijs-schieten begint te krijgen. Ik denk dat een goede AB test er een is waar minimaal 1 hypothese wordt getest. De hypothese moet dan wel voorkomen uit een ontwerpproces en feitelijk te onderbouwen zijn.

Design patterns verzamelen, inventariseren en kiezen is een proces wat nu typisch aan het begin van een proces zit. Dit proces is nog maar heel beperkt volwassen en optimaliseert zichzelf niet voldoende. Mijn stelling is daarom ook een vs stelling. Ik denk dat ab testen en design patterns een goede combinatie kan zijn maar waar stop je je energie, moeite, tijd en geld(!) in?

AB testen optimalisatie

In 1e instantie levert AB testen snel resultaat, je kunt ze snel en makkelijk opzetten en ziet in de statistieken gelijk wat goed en wat niet goed is. Hierbij moet je wel onderkennen dat je optimaliseert in de marge. Je test immers pagina’s en onderdelen van de pagina’s. Door details te testen kun je verzanden in het continue blijven testen van details in een poging om een verkeerde basis te verbeteren.

Design structuur van een website

Design structuur van een website

Wanneer je een bestaande website ontleedt op een ontwerp-manier dan kun je het op de volgende manier zien. Overkoepelend vinden we een concept, hieraan valt als het goed is alles terug te leiden. Daarnaast kunnen we een patronen vinden in het ontwerp, design patterns. Deze patronen komen op meerdere pagina’s voor en de pagina’s bevatten dan weer elementen.

AB optimalisatie in patterns

Omdat je testdoel bij AB testen conversie is blijft de optimalisatie uit AB testen beperkt tot pagina’s en elementen. Uiteindelijk optimaliseer je op deze manier wel het pattern op zich maar je zult altijd binnen hetzelfde pattern blijven werken en denken terwijl er best wel eens een pattern kan zijn wat de gebruikerservaring met sprongen verbeterd. Het lastige hierin is dat je dit moeilijk kan kwantificeren omdat veel patterns het niveau van pagina’s en elementen overstijgen. Dit is ongeveer gelijk aan concept testen, je kunt vrijwel onmogelijk meerdere varianten op een concept testen en optimaliseren, simpelweg omdat het concept de samenhang van de hele website is.

Waarom?

Hoe organisaties en haar gebruikers met elkaar omgaan op het web

Zonder een artikel te willen schrijven toch even want achtergrond informatie. Op een heel basaal niveau is deze afbeelding de manier hoe wij en hoe organisaties met het web omgaan. Eerst communiceerden organisaties met het web en gebruikers met het web. Nu steeds meer communiceren organisaties en gebruikers met elkaar via het web en straks zijn organisaties en gebruikers simpelweg onderdeel geworden van het web, of andersom: is het web een onderdeel van organisaties en gebruikers.

Met dit in het achterhoofd trek je dan snel de conclusie dat het venster tot het web steeds organischer wordt en hierdoor ook niet te vormen voor een vaste periode. Je kunt dan ook niet nu een concept schrijven wat over 2, 3, 4 jaar nog hetzelfde is. De organisatie, het web én de gebruikers veranderen aanzienlijk in deze periode. Het zou dan ook goed zijn wanneer het concept, design patterns, pagina’s en elementen meeveranderen.

Hoe dan? – Inventariseren, analyseren, optimaliseren

Inventariseren

Dit is niet het meest leuke stuk en levert gegarandeerd ook niets op. Inventariseer wat je nu voor patronen gebruikt binnen de site. Het is handig om top down te inventariseren, dus begin groot en werk toe tot de kleinere patronen. Bijvoorbeeld: het is een nieuws site tot aan ik gebruik breadcrumbs Het loont in dit stadium ook om ze te beschrijven binnen de context van de organisatie waardoor ze iets minder generiek en beter toepasbaar worden.

Analyseren

In dit stadium is het van belang om de losse patronen in te delen en verbanden te leggen. Veel patronen zullen een bepaald verband met elkaar hebben en wanneer je deze wil optimaliseren is het belangrijk om te weten welke patronen elkaar beinvloeden. Ook kun je hier KPI’s bij patronen definiëren (omdat je ze op de organisatie hebt beschreven) zodat je latere optimalisatie kunt meten.

Optimaliseren

Op dit punt kun je effectief je patterns gaan optimaliseren. Hoe je dit doet hangt natuurlijk erg van je patronen af maar omdat je ze als patroon hebt beschreven kun je veel leren door te zoeken waar dit patroon nog meer voorkomt. Buiten je eigen branche, land of misschien zelfs buiten het web. Testen kun je kwantitatief doen (doorvoeren en sitebreed de optimalisatie meten) of kwalitatief in bijvoorbeeld en gebruikersonderzoek.

Conclusie

In dit artikel heb ik geprobeerd om je te overtuigen waarom AB testen op de lange termijn niet meer de verbetering brengt die je zoekt en het van belang is om nu design patterns te schrijven voor je website zodat je in plaats van de pagina de gehele gebruikerservaring doorlopend kunt optimaliseren.

Ik denk dat dit heel goed gelukt is en het resultaat staat op http://www.lidyveldhuizen.nl. De site is gebouwd in drupal en ik heb geprobeerd om flash te vermijden en uiteindelijk alleen de titel ge-sIFFR-d (uitdaging, maak daar maar eens een nederlands werkwoord van)

Lidy wilde met haar site vooral een visuele impressie en zo min mogelijk tekst maar ook zo min mogelijk ‘decoratie’, ik vond en vind dat haar site nu goed moet zijn maar het ook in staat moet zijn om later nog eens te vernieuwen. Daarom zijn vooral de projecten goed in het CMS gemigreerd en heeft de site een behoorlijke less-is-more look.

Al met al ben ik erg tevreden met het resultaat maar nog belangrijker; Lidy is er ook erg gelukkig mee, nu nog het belangrijkste: krijgt de gemiddelde bezoeker een prettige ervaring?

Het conceptueel ontwerp probeer ik er zo gelikt mogelijk uit te laten zien, ik gebruik hiervoor illustrator samen met InDesign om dit vorm te geven.

Voor de wireframes en flows werk ik het liefst met Omnigraffle: http://www.omnigroup.com/applications/OmniGraffle/

Standaard biedt dit veruit de beste manier om snel goede wireframes en flows te maken voor mijn interactie ontwerp. Helaas is Omnigraffle alleen voor mac beschikbaar en moet ik soms jammerlijk ook op windows computers werken. Hiervoor biedt visio een prima alternatief, met name omdat het bij de meeste bedrijven in het office pakket geïnstalleerd zit en daardoor goed overdraagbaar is. Er zijn gelukkig wel wat middelen beschikbaar om je visio leven wat makkelijker te maken:

• Martijn van Welie heeft op zijn website een aantal macro’s gepubliceerd die het makkelijker maken om pagina’s te kopieëren, tekst te plakken en formaten aan te passen: http://www.welie.com/visio/
• GUUUI heeft een toolkit met stencils om snel goede interactie ontwerpen (voor web) te maken, absoluut een aanrader: http://www.guuui.com/issues/02_07.php

Een ander alternatief als je op windows moet werken is Axure RP Pro http://www.axure.com/

Het grote voordeel van deze tool is dat je direct van je wireframes zowel een prototype als technische documentatie kunt exporteren. Dit klinkt natuurlijk te mooi om waar te zijn en er zitten ook aan deze software nogal wat beperkingen. Zo is deze tool dan weer alleen voor windows beschikbaar en in mijn beleving is de tool erg technisch waardoor je snel in de beperkingen van deze tool gaat werken in plaats van de klassieke pen papier methode dit allemaal lost kan laten. Ik denk dan ook dat deze tool goed werkt wanneer je al heel duidelijk weet wat je wilt en dit op een goede en snelle manier wil documenteren en testen.

Zeker in het begin ben ik er nogal fan van om zo snel mogelijk wat visuals te maken van je eerste ontwerpen; hiervoor gebruik ik (gewoon) illustrator en/of photoshop afhankelijk van de manier hoe ik de pagina wil vormgeven. Daarna een snel prototype in elkaar zetten in flash en je hebt een mooi product om te presenteren.

Meer tips en tools zijn altijd welkom!

Robert Hoekman Jr. Interaction Design patterns & Interaction Design frameworks

Robert Hoekman (jr) heeft al eerder boeken geschreven over (interaction) design patterns. Ik ben zelf heel erg fan van design patterns, ze helpen je erg om de generieke elementen ook generiek te ontwerpen. Als ontwerper maakt dit je werk makkelijker en als gebruiker voelen de bouwstenen van applicaties en websites vertrouwd aan. De grote angst van veel ontwerpers is dat een design pattern je creativiteit beperkt maar ik denk dat het je juist erg helpt om je creativiteit los te laten op de zaken die er echt toe doen. Het concept en de hele user experience.

Robert onderkent wel een van de zwaktes van design patterns, ze zijn erg specifiek en helpen je helemaal niet om het een complete user experience te ontwerpen. Ik zie dit zelf niet echt als een probleem, het ontwerpen van een harmonieus geheel geeft je als ontwerper bestaansrecht. Net zoals een architect standaard maten heeft voor deuren, ramen, gangen, kamers etcetera bestaat er geen standaard framework voor een huis.. behalve in Almere misschien en dit bewijst eerder de onzin dan de noodzaak voor zo’n standaard framework.

En toch belooft Robert een interaction design framework. Niet nu, maar in November wanneer zijn 3^e boek ‘Web Anatomy’ uitkomt.  Wat zo’n framework precies is, hoe je het gebruikt en hoe het ontstaat werd helaas niet duidelijk uit de presentatie, het ging eigenlijk vooral over design patterns. Afwachten dus..

Marcel Kampman – Seeing things in full color (while others see it in black and white)

Als oprichter van van de studie Interactive/Media/Design aan de kunstacademie in Den Haag was Marcel zeker op zijn plek op deze conferentie. Toch was zijn presentatie met name een showcase over zijn werk en gedachten en kon ik er weing lessen uit trekken. Dit maakte zijn presentatie niet interessant. Wat voor mij het belangrijkste was uit zijn presentatie is de ideale combinatie: Work & Play. Waar work een berekenend risico is met een bewezen concept en play maximaal risico om een concept te bewijzen. Kijk vooral zijn presentatie op vimeo, hij vertelt het absoluut beter dan ik het kan typen.

James Box & Cennydd Bowles – The music of interaction design

Ja dit is een beetje een rare samentrekking; muziek en interactie ontwerp. En toch vind ik dat goed! Ik denk dat wanneer je jouw vak door een andere bril bekijkt je tot nieuwe inzichten komt. Hun presentatie was goed maar wel heel erg gericht op muziek (en daardoor wat minder bruikbaar voor mij als interactie ontwerp nerd)

James & Cennydd gaan in hun presentatie terug tot de basis van muziek: ritme, balans en compositie. Dit kun je vertalen naar het ontwerpvak, dan doe je namelijk precies hetzelfde. Bij mij reist dan ook direct de vraag: “wat kunnen wij in dit nieuwe vakgebied leren van een oeroud vakgebied als muziek?”  Daar komen we vast nog op terug! Een van de mooie voorbeelden van muziek is dat wanneer je de meest prettige muziek voor iedereen maakt dit voor ook heel veel mensen hele onprettige muziek is en voor vrijwel niemand helemaal geweldig. Toch is dit wat wij in interactie ontwerp vaak proberen te doen; de meest prettige interface voor zo veel mogelijk mensen. Misschien moeten we daar toch eens anders naar kijken….

Alrik Koudenburg – Who dares wins

Alrik kun je niet echt zien als een guru op interactie ontwerp gebied. Daarom des te leuker om meegenomen te worden in zijn ontwerpwereld, een veel meer op het gebied van graphic / industrial design en binnenhuis architectuur.

Tips en tricks had hij niet, ook geen design patters, frameworks of koppelingen met muziek. Levenslessen wel; “Who dares wins” doe het onbekende en wanneer je dit doet ga er helemaal voor.

Charlie’s interactieve sessie

Ja zo noem ik het dan maar. Het deed me erg aan brainiac denken maar misschien komt dat meer omdat charlie mulholland zijn humor en stijl mij altijd erg aan brainiac doet denken. Het doel van de sessie: bepalen of interactie ontwerp nu een kunst of vakmanschap is en of dit user centered of genius led ontstaat. Sorry voor het engels, ik kan het simpelweg niet goed vertalen. Duidelijk na deze sessie is dat het misschien wel een beetje van alles is want de meningen waren zeer verdeeld. Het grootste aandeel was wel user centered craft, persoonlijk stond ik dan weer in genius led craft.

In dit artikel wil ik graag wat hoogtepunten van het festival met jullie delen en ik wil dit in drie onderwerpen doen:

• Nieuwe input
• Nieuwe visualisatie
• Nieuwe interface

Nieuwe input

“Bare” skin safe conductive ink

Eigenlijk een simpel idee; inkt die geleid, in zekere zin ook niet heel nieuw. Wat hier wel nieuw aan is, is dat traditionele geleidende inkt over het algemeen erg schadelijk en vol metalen zat en dit een volledig veilige (metaalloze) inkt is die je met water af kan wassen. De maker van deze inkt kan deze ook maken in met verschillende weerstand. Hierdoor kun je een op een volledig nieuwe manier interacteren en op een mooie manier van jezelf een stukje randapparatuur maken.

Air drawing

Ooit, lang geleden, heb ik wat 3d vakken gehad op school, 3d studio max, maya, dat soort dingen. Ikzelf ben hier nooit verder in gegaan omdat voor mijn gevoel dit op een te technische en onlogische manier vraagt om te ontwerpen. Gelukkig kwam ik in Linz de oplossing voor mij tegen; airdrawing. Eigenlijk te simpel voor woorden; men neme een pen met gyroscoop en sensor en je hebt de hardware die in 3 dimensies weet waar de pen zich bevind. We schrijven een stukje software die dit in 3d presenteerd en we zetten een 3d bril op. Vervolgens tekenen maar op je eigen 3d canvas.

Nieuwe visualisatie

Deep space

Deep space is een vorm van een 3d bioscoop maar bedoeld om iets te vertellen in plaats van een film af te spelen. Een verteller/gids gebruikt het scherm om een verhaal te vertellen, in het geval van ars electronica 2 verhalen, 1 van leonardo da vinci’s laatste avondmaal en 1 van de ruimte (vandaar de naam). Dit doet de verteller zo dat iedereen een 3d bril opheeft (en 3d beeld heeft) en met een iPod touch(!) te navigeren door de ruimte en langs het schilderij (of eigenlijk een fresco zoals ik geleerd heb)

Nieuwe interface

De 1e valt een beetje in de categorie “Ik weet niet precies wat ik hiervan moet denken…” Hiroshi Ishiguro heeft een robot gemaakt die een exacte gelijkenis van zichzelf is. Deze robot stond ook tentoongesteld op het festival en kon plotseling duits praten met bezoekers. Naast de robot was het misschien nog wel interessanter om te zien hoe bang mensen van dit schepsel waren.

Kaartinterface

Kaarten zijn hot, wanneer er een google maps achtige interface in een stuk software geplaatst kan worden dan gebeurt het, zeer vaak voegt het naar mijn mening niets toe maar het ziet er wel ‘tof’ uit. Wanneer iemand een google maps interface wil omdat het er tof uit ziet dan zou ik hem of haar zeker uitnodigen om de kaartinterface bij ars electronica te bekijken. Een tafel van 5 bij 3 met de kaart van linz, 4 projectieschermen (en 4 beamers) een boekje en een optische leespen. Het resultaat is een echt vette kaart interface; wanneer je met de pen over de tafel gaat verplaatsen de schermen mee, het boekje gebruik je als het ware om verschillende labels aan te klikken (zoals bij google maps ‘terrain’ of ‘ hybrid’) het boekje heeft echter nog veel meer zoals 1910, 1950, 1980 enzovoorts en bevolkingssamenstelling, diepte, temperatuur, zoveel er werkelijk in een boekje past.

Natuurlijk was er nog veel meer te zien en is dit het sneeuwvlokje op het topje van de ijsberg maar ik hoop dat dit een redelijke impressie geeft van wat er nog meer te zien was…

 Naar aanleiding van dit idee herinnerde een collega direct een anekdote dat in zweden je pasje omgedraaid (dus met de magneetstrip naar boven in plaats van beneden) in de pinautomaat moet en hij dit pas na 3 verschillende pinautomaten geprobeerd had door had.

 Zelf kwam ik ook een paar rare dingen tegen; zo is de machine voor je tankpas steevast in het Deens, Zweeds of Noors en kreeg een Deen het glimlachend voor elkaar om mijn pas te blokkeren door het met de verkeerde kant door het apparaat te halen. Ook heb ik een paar leuke babelfish vertalingen op de foto weten te zetten, deze zal ik binnenkort ook bijplaatsen.

 Echter na een in een slip te zijn geraakt en een bijna-botsing op een rotonde in nachtelijk Oslo bedacht ik me een betere les over usability in het buitenland.

 Waarschijnlijk zijn veel van de lezers van dit blog de “handig-met-computers” familieleden (geworden) Hoe verplaats je je dan toch in die digibeet. Die gebruiker die een computer als een soort van gepromoveerde televisie ziet? De tip: pak de auto, kies een regenachtige nacht en rij het centrum van een hoofdstad van een land waar je de taal niet spreekt in. Doe zeker wel je gordel om…

 Wat je ervaart is, wellicht op een andere schaal, hetzelfde als die digibaat op jouw applicatie ervaart: 

• De standaarden die gelden zijn anders dan die je gewend bent
• Je begrijpt de metaforen (verkeersborden) niet
• Als er al labels bij de metaforen staan kun je deze niet of pas te laat interpreteren
• Wanneer je een label of metafoor wel op je eigen manier interpreteert riskeer je misinterpretatie
• Je kunt bij borden het niveau van belangrijkheid niet zien en niet inschatten
• Misschien nog wel de belangrijkste: Je hebt het gevoel constant opgejaagd te worden en krijgt geen ruimte om fouten te maken

 Met  uitzondering van deze nacht heb ik geweldig genoten van mijn vakantie en de usability les zal ik niet snel vergeten.

Zondag 28 juni is de tentoonstelling “Signalement Bromsnor” geopend in het museum “De Dubbelde Palmboom” in Rotterdam. Ik ben gevraagd om een viertal schermen te maken voor het interactieve deel van de tentoonstelling waarbij het publiek zelf een juwelenroof zaak oplost(!) Ik ben erg tevreden met het resultaat en zou zeker aanraden om deze tentoonstelling te bezoeken en als dat niet lukt: gelukkig hebben we de foto’s nog

Nu je doorgeklikt hebt op het artikel of hier gekomen bent via google wil ik je gelijk een vraag stellen. Toen ik de inleiding schreef over one-liners bedacht ik me dat ik er toch behoorlijk wat verzameld, verzonnen en onthouden heb. Als je wilt dan schrijf ik hier de volgende keer over, laat het me weten door te reageren op dit artikel.

Zo dat is nog eens een conversiefunnel. Dat wil zeggen wanneer ik een conversiemoment heb bepaald voor dit blog. Kablam! nog een idee voor een volgend artikel: conversiemomenten voor niet-commerciele sites of conversiemomenten voor blogs. Wederom reageer met je voorkeur. Overigens je hoeft niet te reageren en als niemand reageert dan schrijf ik zeker nog wel een artikel

Overigens conversiemomenten kunnen een goede brug vormen naar het artikel wat ik eigenlijk wil schrijven! Conversiemomenten hangen in mijn optiek altijd erg samen met site objectives; site doelen. Hier heb ik pas geleden nog een artikel aan gewijd.

Deze artikelen schrijf ik niet zomaar, ik baseer ze enerzijds op kennis en anderzijds op praktijk en op precies dezelfde manier ben ik tegen het principe van ‘de vraag achter de vraag’  aangelopen.

User experience of interactie ontwerpers hebben een moeilijk beroep. Iedereen heeft er altijd wat over te zeggen en iedereen denkt dat hij of zij er wat vanaf weet. In theorie is dit ook zo, we zijn allemaal op een zeker moment gebruiker en we interacteren continue met de buitenwereld en computer systemen. Waarom dan een interactie ontwerper? Om het proces te begeleiden en de feiten van de fictie te scheiden. Binnen een project heeft een interactie ontwerper zelden tot nooit de meeste kennis over de inhoud van het product wat hij gaat vormgeven. Dit maakt het lastig, je hebt veel informatie nodig om dit vorm te kunnen geven.

De informatiebehoefte begint al bij de site doelen, de opdrachtgever weet beter welke doelen hij heeft dan de interactie ontwerper. Hierbij zorgt de interactie ontwerper dus ook er voor dat die doelen gestructureerd naar boven komen en de werkelijke doelen benoemd worden. Dit lijkt simpel maar ik merk dat het voor heel veel mensen ontzettend moeilijk is om echte doelen te formuleren en niet middelen voor doelen aan te zien.

Het kan daarom zijn dat je in dit proces een doel niet helemaal scherp raakt. Echter je zit in de flow van het proces te doorlopen en wanneer je doelen bepaald heb dan hou je hier aan vast, ze vormen de basis van je concept en als je hier achter staat verdedig je dit concept met hand en tand. Dit is de fundering, dit is solide en dit is vast. Immers je bent een briljant ontwerper en jij hebt altijd gelijk.

Pantser aan, messen geslepen en verdedigen maar. Je staat met je kennis en kunde over het vakgebied sterk en uiteindelijk zul je ook wel je gelijk krijgen… Op dat moment moet je eigenlijk je eigen doelen bepalen, is dat wat je wilt? Gelijk krijgen? Is dat de essentie van je vak? – Nee, niet voor mij in ieder geval. De essentie van mijn vak is een prachtig mooi product afleveren waar zowel mijn opdrachtgever als de eindgebruikers ontzettend gelukkig van worden. (lichte overdrijving daar)

De vraag achter de vraag komt dan boven. Zet een stap terug en denk mee, wat wil de opdrachtgever dan precies, wat is de vraag achter zijn vraag. Blijf de waarom vraag stellen tot je weer op een abstract niveau komt waar je mee kan werken. Overigens voor de freaks is dit een leuk artikel(pdf) over hoe je deze vraag kan stellen zonder na 5 minuten als een kleuter over te komen.

Ik zou nu graag een voorbeeld gebruiken maar ik heb ooit in een van mijn 1e artikelen een paar regels gemaakt wat ik wel en niet doe op dit blog en dit zou vallen onder de noemer: “Dingen over mijn klant of de omgeving”. Voel je echter weer helemaal vrij om een reactie te plaatsen met een voorbeeld en dan gebruik ik deze graag.

Sinds een tijdje probeer ik mooie HDR (High Dynamic Range) foto’s te maken maar ik kreeg ze eigenlijk nooit goed. Tot nu in mijn optiek en het is verbazingwekkend eenvoudig.

12►

Ik heb ook een pagina aangemaakt waarop ik ze blijf toevoegen: http://www.architecto.nl/hdr-fotos/

Ik onderken 2 verschillende type’s doelen: Gebruikersdoelen en producentendoelen, of misschien nog makkelijker: Consumenten- en Producenten doelen. Wat het verschil is tussen deze 2 lijkt me duidelijk, producent maakt en consument gebruikt.

Doelen

De gebruikersdoelen hangen erg samen met wie de gebruiker is, wie de gebruiker is hangt daarentegen weer erg samen met wat het producenten doel is van het product.

Wat je hier uit kan concluderen is iets waarvan denk ik veel user -noem iets – - noem iets- (user experience manager, user centered designer, user information architect) zijn nekharen overeind gaan staan. Namelijk dat de gebruiker en gebruikersdoelen afhangen van de de producent, de stoffige organisatie, de datzo’s. Dit is juist maar is niet een recept voor een slechte user experience, integendeel. Bovendien is dit vrij te gebruiken, wanneer je zegt, ik begin met de de gebruiker bepalen, dan een producentendoel en dan een gebruikersdoel dan doe je effectief hetzelfde maar in een andere volgorde. Wat belangrijk is, is dat de gebruiker bij zijn doel past, en het doel van de producent bij de gebruiker.

Laten we er van uitgaan dat je het met me eens bent en dit eigenlijk best een goede logica is.  Het producenten doel; je bent geneigd om te denken dat wanneer iemand een website, google/iPhone app, intranet of applicatie wil hij erg goed weet wat hij er mee wil. Ik heb ondervonden dat dit vaak helemaal niet zo is. Wat je vaak ziet is een soort van ‘ik ook’ mentaliteit. Mijn concurrent heeft een iPhone app dus ik wil dit ook. Hierbij krijg je een soort van drogredenatie: mijn concurrent heeft een iPhone app, ik heb soortgelijke doelen als mijn concurrent dus ik wil ook een iPhone app. Op zich een redenatie maar de winst zit hem in het afvragen wat ik wil bereiken voor mijn organisatie met mijn iPhone app.

Hoe kom ik er achter wat de producenten doelen zijn?

Lekker makkelijk antwoord: dat hangt er helemaal van af hoe de producent in elkaar zit. Soms is het stellen van een aantal goede vragen al voldoende, soms een workshop en soms kun je beter zelf de pet van producent op zetten en goed nadenken wat hij of zij met zijn of haar medium zou moeten bereiken. Ik heb ook een artikel geschreven over een valkuil bij het achterhalen van deze doelen.

Waarom is het dan zo belangrijk om deze doelen te achterhalen?

Uiteindelijk zijn het de doelen die de succesfactor bepalen. Maak ze, en streef ze na, het geeft een bepaalde richting aan je project en zorgt er uiteindelijk voor dat je een schone, duidelijk en efficient product maakt.

En de gebruikersdoelen dan?

Ja, daar kom ik nu op. We slaan de stap gebruiker even over want immers daar heb ik al een heel artikel aan geweid. Gebruikersdoelen zijn doelen die je aan de hand van een goede beschrijving van wie de gebruiker is kunt samenstellen. Een voorbeeld van een goed gebruikersdoel is: “De gebruiker wil een vergelijking van de verschillende prijzen van een product bij verschillende aanbieders (kieskeurig)”

Hoe kom ik achter de gebruikersdoelen?

Er zijn een paar goede methode’s om hier achter te komen. Mijn favoriet is natuurlijk weer “veel praten met gebruikers” maar in de echte wereld werkt dit niet altijd zo. Een andere goede vind ik het doornemen van correspondentie, ga eens door de algemene mailbox, neem eens wat post door en luister eens met een spreekwoordelijk half oor mee met mensen die een telefoongesprek aan het voeren zijn, hier komt ontzettend veel verborgen informatie en veelal gebruikersdoelen naar boven. Een andere goede manier is om naar de concurrenten te kijken. Wat doen zij, en wat kunnen hun gebruikers doen. Tevens is het heel waardevol om te kijken naar de content die er nu al beschikbaar is. Deze zegt veel over wat gebruikers zouden kunnen doen.

Waarom beschrijf ik deze doelen dan weer?

Twee redenen: de 1e is dezelfde als de producentendoelen; richting, visie, focus, helderheid, dat soort powertermen. De 2e is heel simpel, om je producentendoel te valideren. Deze 2 hoeven zeker niet hetzelfde te zijn maar ze moeten op de een of andere manier wel verenigbaar zijn (de taak).

Tot zover mijn doelen; alleen taak blijft nog over, deze binnenkort