Naar aanleiding van dit idee herinnerde een collega direct een anekdote dat in zweden je pasje omgedraaid (dus met de magneetstrip naar boven in plaats van beneden) in de pinautomaat moet en hij dit pas na 3 verschillende pinautomaten geprobeerd had door had.

Zelf kwam ik ook een paar rare dingen tegen; zo is de machine voor je tankpas steevast in het Deens, Zweeds of Noors en kreeg een Deen het glimlachend voor elkaar om mijn pas te blokkeren door het met de verkeerde kant door het apparaat te halen. Ook heb ik een paar leuke babelfish vertalingen op de foto weten te zetten, deze zal ik binnenkort ook bijplaatsen.

Echter na een in een slip te zijn geraakt en een bijna-botsing op een rotonde in nachtelijk Oslo bedacht ik me een betere les over usability in het buitenland.

Waarschijnlijk zijn veel van de lezers van dit blog de “handig-met-computers” familieleden (geworden) Hoe verplaats je je dan toch in die digibeet. Die gebruiker die een computer als een soort van gepromoveerde televisie ziet? De tip: pak de auto, kies een regenachtige nacht en rij het centrum van een hoofdstad van een land waar je de taal niet spreekt in. Doe zeker wel je gordel om…

Wat je ervaart is, wellicht op een andere schaal, hetzelfde als die digibaat op jouw applicatie ervaart:

• De standaarden die gelden zijn anders dan die je gewend bent
• Je begrijpt de metaforen (verkeersborden) niet
• Als er al labels bij de metaforen staan kun je deze niet of pas te laat interpreteren
• Wanneer je een label of metafoor wel op je eigen manier interpreteert riskeer je misinterpretatie
• Je kunt bij borden het niveau van belangrijkheid niet zien en niet inschatten
• Misschien nog wel de belangrijkste: Je hebt het gevoel constant opgejaagd te worden en krijgt geen ruimte om fouten te maken

Met  uitzondering van deze nacht heb ik geweldig genoten van mijn vakantie en de usability les zal ik niet snel vergeten.

Zondag 28 juni is de tentoonstelling “Signalement Bromsnor” geopend in het museum “De Dubbelde Palmboom” in Rotterdam. Ik ben gevraagd om een viertal schermen te maken voor het interactieve deel van de tentoonstelling waarbij het publiek zelf een juwelenroof zaak oplost(!) Ik ben erg tevreden met het resultaat en zou zeker aanraden om deze tentoonstelling te bezoeken en als dat niet lukt: gelukkig hebben we de foto’s nog

Sinds een tijdje probeer ik mooie HDR (High Dynamic Range) foto’s te maken maar ik kreeg ze eigenlijk nooit goed. Tot nu in mijn optiek en het is verbazingwekkend eenvoudig.

12►

Ik heb ook een pagina aangemaakt waarop ik ze blijf toevoegen: http://www.architecto.nl/hdr-fotos/

Ben je nog geïnspireerd geraakt Richard?

- In de 1e plaats; geïnspireerd raken is een term waar ik van walg, of ik leuke nieuwe ideeën heb opgedaan? Ja een oud idee is eigenlijk weer tot leven gekomen: interactieve film. Deze valt voor mij in de categorie big brother, een idee voor een media product wat je eigenlijk al heel lang hebt maar denkt dat het niet uitvoerbaar is. Een paar jaar geleden zag ik op het filmfestival “switching” in deze film kan je als kijker zelf bepalen wanneer je naar de volgende scéne wil en op deze manier je eigen film regisseren, het is een van de weinige films waar ik nog vaak aan denk. Je zou denken dat 5 / 6 jaar later nadat deze film gemaakt is dit ‘genre’ wat meer gemeengoed is geworden, maar helaas. Ik vraag me dus af “Waar blijft de interactieve film?!”

Een aantal leuke voorbeelden:

http://www.survivetheoutbreak.com/
http://www.mvmax.com/

Een andere leuke media vorm waar ik tegenaan liep was “augmented reality”.. Mooie marketing term dat zeker. Dit jaar heb ik samen met Tibo Beijen een presentatie gegeven op Engineering world. Hier volgt ongetwijfeld nog een post met de slides van. Het bedrijf Touching Media gaf hier ook een presentatie over hun producten op het gebied van “augmented reality” Zodra deze techniek aan een goede toepassing wordt gekoppeld biedt dit zeker potentie, echter wat hier op de loer ligt (en ik een aantal keer gezien heb) is het gebruiken van de techniek omwille van het gebruiken van de techniek en dat is zonde, want je kunt hier heel veel mooie toepassingen van maken.

“Waarom mogen lekkere dingen nou nooit?”, “Ik weet toch zeker zelf wel wat ik wel of niet kan eten?” dat waren een beetje de gefrustreerde vragen die door mijn hoofd gingen. Gelukkig begon niet veel later Monopoly en dit consumeerde dusdanig veel van de aandacht van mijn moeder dat ik de gelegenheid greep om zo veel mogelijk oliebollen te consumeren.

Tegen enen die oudejaarsavond zat de muur van mijn slaapkamertje volgeplakt met halfverteerd oliebollendeeg: “Verdomme”

Het gevoel van verkeerd gevallen oliebollen en verpeste feestjes zullen veel mensen de laatste tijd gehad hebben die te maken hebben gehad met de financiële crisis. Nu zul je denken, oliebollen, financiële crisis, dit is toch een usability en media blog?

Afgelopen week moest ik denken aan een stukje wat ik al bijna een jaar geleden gelezen had (het stond zelfs in de krant) van Jakob Nielsen over web 2.0 Hierin beschrijft hij onder andere hoe we afstevenen op een bubble2.0 (kort door de bocht) omdat we dezelfde fouten maken als bij de eerste bubble.

In eerste instantie dacht ik toen ongeveer hetzelfde als wat ik ruim 20 jaar geleden dacht; “waarom zeikt Nielsen altijd nieuwe technologieën af?” “Ik denk dat we zelf wel weten hoe we nieuwe technologie moeten gebruiken?”

Je kunt nog niet spreken van een bubble 2.0, maar dat deze op de loer ligt voelt iedereen. Laten we hopen dat we inmiddels volwassen zijn geworden en het dit keer binnen houden.