Ik weet het nog goed, ik was een jaar of zes. Het was oudejaarsavond. Ik had een oliebol op en toen ik er nog één wilde pakken zei mijn moeder dat ik dat niet moest doen omdat ik er anders ziek van zou worden. Dit tot mijn grote frustratie.
“Waarom mogen lekkere dingen nou nooit?”, “Ik weet toch zeker zelf wel wat ik wel of niet kan eten?” dat waren een beetje de gefrustreerde vragen die door mijn hoofd gingen. Gelukkig begon niet veel later Monopoly en dit consumeerde dusdanig veel van de aandacht van mijn moeder dat ik de gelegenheid greep om zo veel mogelijk oliebollen te consumeren.
Tegen enen die oudejaarsavond zat de muur van mijn slaapkamertje volgeplakt met halfverteerd oliebollendeeg: “Verdomme”
Het gevoel van verkeerd gevallen oliebollen en verpeste feestjes zullen veel mensen de laatste tijd gehad hebben die te maken hebben gehad met de financiële crisis. Nu zul je denken, oliebollen, financiële crisis, dit is toch een usability en media blog?
Afgelopen week moest ik denken aan een stukje wat ik al bijna een jaar geleden gelezen had (het stond zelfs in de krant) van Jakob Nielsen over web 2.0 Hierin beschrijft hij onder andere hoe we afstevenen op een bubble2.0 (kort door de bocht) omdat we dezelfde fouten maken als bij de eerste bubble.
In eerste instantie dacht ik toen ongeveer hetzelfde als wat ik ruim 20 jaar geleden dacht; “waarom zeikt Nielsen altijd nieuwe technologieën af?” “Ik denk dat we zelf wel weten hoe we nieuwe technologie moeten gebruiken?”
Je kunt nog niet spreken van een bubble 2.0, maar dat deze op de loer ligt voelt iedereen. Laten we hopen dat we inmiddels volwassen zijn geworden en het dit keer binnen houden.
Posted in 
Tags: 
